Kerim Vakfı nerede? Sorusu İzmir sokaklarında neden bir şehir efsanesine dönüştü?
Bazı sorular var ki insanın hayatına sessizce giriyor ama bir daha çıkmıyor. “Kerim Vakfı nerede?” mesela. İlk duyduğumda çok basit bir soru gibi geldi. Hani Google’a yazarsın, konum çıkar, biter. Ama İzmir’de yaşıyorsan işler hiç öyle yürümüyor. Burada en basit sorular bile bir noktadan sonra felsefi tartışmaya, hatta arkadaş grubunda mini stand-up gösterisine dönüşebiliyor.
Ben de 25 yaşında, günün yarısını “ben bunu niye yapıyorum” diyerek, diğer yarısını da “aslında fena değilim ya” diyerek geçiren biriyim. İzmir’in o hafif rüzgârlı, biraz umursamaz ama bir o kadar da içten havasında büyümüş olmanın verdiği doğal bir dağınıklık var üstümde. Ve bu yazı, tam olarak o dağınıklığın içinden çıkıyor.
Kerim Vakfı nerede? sorusunun ilk patlaması
Her şey bir akşam çay bahçesinde başladı. Arkadaş grubunda klasik konular dönüyor: ekonomi, diziler, “biz neden hâlâ zengin değiliz” temalı hafif depresif ama komik sohbetler… Derken biri masaya bombayı bıraktı:
— Kerim Vakfı nerede ya?
Masada 2 saniyelik bir sessizlik oldu. O 2 saniye var ya… sanki biri İzmir Körfezi’ne taş attı da herkes suyun dalga dalga nereye gideceğini izliyor gibi.
Ben içimden düşündüm: “Bu soru gerçek mi, yoksa yeni bir internet akımıyla mı karşı karşıyayım?”
Sonra klasik grup refleksi devreye girdi:
— Kerim kim?
— Vakıf mı, kişi mi, yoksa yeni açılan kahveci mi?
— Abi kesin NFT projesi bu.
Kimse bilmiyor ama herkes yorum yapıyor. Modern çağ özeti gibi.
İzmir’de bir şey aramak: sabır testi
Kerim Vakfı nerede diye sormak, İzmir’de aslında başka bir şey sormak gibi: “Ben ne arıyorum?”
Çünkü İzmir’de bir yere ulaşmak bazen fiziksel bir mesele olmaktan çıkıp ruhsal bir yolculuğa dönüşüyor. Navigasyon açıyorsun, 12 dakika diyor, ama o 12 dakika hiçbir zaman 12 dakika olmuyor.
Geçenlerde bir arkadaşımla Alsancak’ta bir yere gideceğiz. Harita “hemen köşede” dedi. Biz 3 kahveci, 2 dönerci ve bir sokak müzisyeninden sonra anladık ki “hemen köşe” aslında İzmir’de metafor.
İşte bu yüzden Kerim Vakfı nerede sorusu bana çok tanıdık geliyor. Çünkü bazen aradığın şey bir adres değil, bir hissin peşine düşmek oluyor.
Arkadaş grubu: Türkiye’nin en hızlı yanlış bilgi üretim merkezi
Bizim arkadaş grubu bir şeyi bilmiyorsa iki şey yapar: ya uydurur ya da aşırı ciddi tartışmaya başlar.
O gün de öyle oldu.
— Kerim Vakfı büyük ihtimalle Karşıyaka’da.
— Yok abi Bornova’da kesin, öğrenci işleriyle alakalıdır.
— Bence bu tamamen mecazi bir şey, var ama yok gibi.
Ben sadece dinliyorum. İç sesim şöyle:
“Bu insanlar yarın ekonomi yönetse ülke kesin Kafka romanına döner.”
Ama garip bir şekilde kimse yanlış olduğunun da umurunda değil. Çünkü mesele doğruyu bulmak değil, sohbeti devam ettirmek.
Bir anda ciddileşen iç monolog
Sonra bir an durdum. Gerçekten düşündüm: Kerim Vakfı nerede?
Bu soru neden bu kadar komik ama aynı zamanda biraz da ciddi hissettiriyor? Belki de “vakıf” kelimesi insana otomatik olarak bir ağırlık yüklüyor. Yardım, düzen, bir amaç…
Sonra kendime güldüm. “Sen de fazla düşünüyorsun,” dedim içimden. Ama İzmir’de büyüyen herkes bilir: fazla düşünmek burada bir spor dalı gibi.
Şehir efsanesine dönüşen vakıf fikri
Bir süre sonra Kerim Vakfı bizim grupta resmen mitolojik bir varlığa dönüştü. Sanki görünmeyen ama herkesin hakkında bir şey söylediği bir yapı gibi.
— “Geçen biri söylemişti, burs veriyormuş.”
— “Yok abi o yemek dağıtıyormuş.”
— “Bence o aslında gizli bir dernek.”
Ben artık sadece izliyorum. Çünkü İzmir’de bir şey ne kadar az biliniyorsa, o kadar çok hikâye üretiliyor.
Bir noktada biri ciddi ciddi dedi ki:
— Arkadaşlar Kerim Vakfı nerede diye sormak yerine Kerim kim onu bulmalıyız.
İşte o an masada herkesin yüzünde aynı ifade vardı: “Biz nereye geldik?”
Gündelik hayatın içinde kaybolan anlamlar
İşin ilginç yanı şu: Kerim Vakfı nerede sorusu bir süre sonra sadece bir vakıf arayışı olmaktan çıktı. Günlük hayatta anlamını bilmediğimiz ama kullandığımız şeyleri hatırlattı.
Kaç kere bir şey duyup “tamamdır” deyip geçiyoruz? Kaç kere aslında anlamadığımız şeylere anlam yüklüyoruz?
İzmir’de sabah işe giderken vapurda bunu düşündüm. Denize bakarken aklımdan geçti: belki de bazı şeylerin net bir yeri yoktur. Belki de Kerim Vakfı nerede sorusunun cevabı “her yerde biraz”dır.
İç sesle yapılan şehir turu
Bazen yalnız yürürken kendi kendime konuşuyorum. Evet, biraz garip ama İzmir’de bu çok da dikkat çekmiyor.
Geçen gün Kordon’da yürürken içimden şöyle bir diyalog geçti:
Ben: “Kerim Vakfı nerede acaba?”
Ben (ikinci versiyon): “Muhtemelen hiçbir yerde.”
Ben (üçüncü versiyon): “Ya da biz zaten içindeyiz.”
Son cümlede biraz durdum. Sonra güldüm. Yanımdan geçen köpek bile bana “iyi misin?” bakışı attı.
İzmir’in komik ciddiyeti
İzmir’de bir şeyler hep yarı ciddi yarı şaka yaşanır. Kimse tamamen ciddiyetle bir konuya bağlanmaz ama kimse de tamamen boş vermez.
Kerim Vakfı nerede sorusu da bu yüzden bize çok uydu. Çünkü ne tamamen saçma, ne de tamamen gerçek dışı. Arada bir yerde duruyor.
Ve belki de bu yüzden bu kadar eğlenceli.
Küçük bir farkındalık anı
Bir gün yine arkadaşlarla otururken biri dedi ki:
— “Ya boş verin vakfı falan, biz niye bu kadar ciddiye aldık?”
Herkes sustu. O an fark ettim ki biz aslında vakfı değil, birlikte saçmalamayı seviyoruz.
Kerim Vakfı nerede sorusu sadece bir bahaneydi. Asıl mesele bir arada olmanın verdiği o anlamsız ama güzel enerjiymiş.
Sonra hiçbir şey çözülmedi ama her şey anlaşıldı
O günün sonunda Kerim Vakfı’nı bulmadık. Haritada işaretlemedik, adresini öğrenmedik, resmi bir bilgiye ulaşmadık.
Ama garip bir şekilde kimse hayal kırıklığına uğramadı.
Çünkü bazı soruların cevabı yoktur. Ya da varsa bile önemli olan cevap değildir.
Kerim Vakfı nerede sorusu da öyle bir şey oldu bizim için. Bir adres değil, bir sohbet başlatıcısı, bir gülme sebebi, bir “biz neden böyleyiz” anı.
Ve belki de en güzeli şu: bazen hiçbir şey bulmadan da bir şeyler bulmuş oluyorsun.