“Kara Astsubay Olmak İçin Hangi Sınava Girilir?” Sorusunun İçimde Açtığı Yol
Kayseri’nin sabahları vardır… soğuk serttir ama insanın içini de bir o kadar dürter. O soğuk, bazen sadece hava değildir. Bazen insanın kafasının içidir. Bazen de hayallerin nerede başlayıp nerede bittiğini anlamaya çalıştığın andır.
Ben 25 yaşındayım. Günlük tutarım. Çok yazmam ama yazdığımda da içimi saklamam. Bugün anlatacağım şey bir kararın hikâyesi değil sadece; bir sorunun, beni nasıl bir yerden alıp başka bir yere savurduğunun hikâyesi:
Kara astsubay olmak için hangi sınava girilir?
Bu soru bir gün öyle sıradan bir anda gelmedi. Zaten hayatın önemli soruları genelde bağırarak gelmez. Sessizce oturur, çayını içer, sonra senin zihninin en köşesine yerleşir.
Bir Akşam, Bir Defter ve Fazla Sessizlik
Bugünkü makalemizde “2 yıllık bölümden astsubay olunur mu” ile ilgili dikkat edilmesi gereken noktaları inceliyoruz.
O gün Kayseri’de hava erken kararmıştı. Sokak lambaları daha yanmadan içimde bir yorgunluk başlamıştı. Defterimi açtım. Yazmadan önce hep birkaç dakika boş bakarım sayfaya. Sanki kelimeler kendi kendine sıraya girecekmiş gibi.
O sırada aklımda tek bir cümle vardı:
“Kara astsubay olmak için hangi sınava girilir?”
Kendi kendime güldüm. Ama o kahkaha biraz yarım çıktı. Çünkü aslında bu sorunun içinde sadece bir sınav yoktu. Bir yön vardı. Bir kaçış değil ama bir yer değiştirme isteği vardı.
Telefonu elime aldım. Arama motoruna yazdım. Basit bir şey gibi duruyordu ama içimdeki his basit değildi.
MSÜ Sınavı Gerçeğiyle Tanıştığım An
Karşıma ilk çıkan cevap netti: Milli Savunma Üniversitesi (MSÜ) sınavı.
İşte o an içimde bir şey kıpırdadı. Sanki uzun zamandır kapalı duran bir kapının anahtarı masanın üstüne bırakılmış gibi.
Ama o kadar basit değildi tabii.
MSÜ sınavı sadece bir test değildi. Onun devamı vardı:
Fiziki yeterlilik
Mülakat
Sağlık kontrolleri
Güvenlik süreçleri
Ekrana bakarken içimden şunu dedim:
> “Yani sadece sınava girip çıkmıyorsun… kendini de girip çıkarıyorsun.”
Bir an gülümsedim. Ama sonra sustum.
Çünkü ben o an sadece bilgi öğrenmemiştim. Bir yolun ne kadar ciddi olduğunu anlamıştım.
Kayseri’de Bir Genç ve İçindeki Ağırlık
Kayseri’de büyümek… nasıl anlatılır bilmiyorum. Serttir ama alışınca garip bir güven verir. İnsan burada erken büyür ama içindeki çocuk hep bir köşede kalır.
Benim içimdeki çocuk o akşam konuştu:
> “Gerçekten asker mi olacaksın?”
Yetişkin yanım cevap verdi:
> “Bilmiyorum. Ama başka bir şey denemek istiyorum.”
İşte o “denemek” kelimesi hayatımda ilk kez bu kadar ağırdı.
Çünkü bu bir hobi değildi. Bu bir meslek seçimi cümlesinden daha fazlasıydı.
İlk Başvuru Anı: Parmaklarımın Titrediği O Ekran
Başvuru ekranını açtığım günü hatırlıyorum. İnternet sayfası basit görünüyordu ama ben o basitliğin içinde kaybolmuştum.
Formu doldururken elim titredi.
Ad-soyad tamam.
Doğum tarihi tamam.
Ama sıra “hedef” kısmına gelince durdum.
O boşluk bana sanki şunu soruyordu:
“Gerçekten hazır mısın?”
Bir süre yazamadım. Sonra yazdım:
“Kara astsubay olmak istiyorum.”
Enter tuşuna bastığım an, içimde bir şey değişti. Geri dönüş yokmuş gibi hissettim. Belki de bu yüzden kalbim biraz hızlı attı.
Sınav Hazırlığı: Sessiz Bir Mücadele
MSÜ sınavına hazırlanmak, sadece ders çalışmak değildi. Bunu kısa sürede anladım.
Sabah erken kalkıyordum. Kayseri’nin o keskin havasında camı açıp çalışmak garip bir ritüel gibi olmuştu.
Bazı günler motivasyonum yüksekti. Bazı günler ise sadece bakıyordum kitaplara.
O günlerden birinde kendi kendime şunu söyledim:
> “Belki de ben bu işi yapamayacağım.”
O cümleyi kurduktan sonra uzun süre hiçbir şey yapmadım. Sadece oturdum.
Ama sonra defterimi açtım ve tek bir cümle yazdım:
“Denemeyen hiçbir şeyi bilemez.”
Basit ama o gün beni yerden kaldıran şey buydu.
Arkadaş Sohbetleri ve Küçük Yalnızlıklar
Arkadaş ortamında konu açıldığında herkes bir şey söylüyordu.
— “Zor ya MSÜ.”
— “Abi ben yapamazdım.”
— “Fiziksel testler varmış.”
Ben dinliyordum.
Sonra biri bana döndü:
— “Sen ciddisin galiba bu konuda?”
Bir an durdum. Sonra dedim ki:
— “Evet… galiba ciddiyim.”
O “galiba” kelimesi çok şey anlatıyordu aslında. Ne tam eminlik vardı ne de vazgeçmişlik.
Hayal Kırıklığıyla Tanışma
Sınava ilk girdiğim gün… o günün havasını hâlâ hatırlarım.
İçimde garip bir heyecan vardı ama aynı zamanda korku da vardı. Sanki her soru sadece bilgi değil, benim sabrımı da ölçüyordu.
Bazı sorulara bakarken içimden şunu dedim:
> “Ben bunu biliyordum aslında… ama neden şu an bilmiyorum?”
İşte o an hayal kırıklığıyla tanıştım. Sessiz bir hayal kırıklığıydı. Bağırmadı. Sadece oturdu yanımda.
Sonuç Açıklandığında
Telefonu açtığımda elim terliyordu. Sonuç ekranı… o kelime bile ağır.
Bir süre baktım.
Sonra anladım.
Olmamıştı.
O an içimde bir şey kırıldı. Ama dramatik bir film gibi değil. Daha çok içten içe çatlayan bir cam gibi.
Başımı masaya koydum.
Ve dedim ki:
> “Demek ki olmadı.”
Ama hemen ardından başka bir cümle geldi:
> “Peki şimdi ne olacak?”
Umut: En Sessiz Ama En Güçlü Şey
O gece uzun yürüdüm. Kayseri’nin sokakları boştu. Soğuk yüzüme vuruyordu ama ben üşümüyordum.
Çünkü kafamın içinde başka bir sıcaklık vardı.
Düşündüm:
“Kara astsubay olmak için hangi sınava girilir?” sorusu aslında sadece bir başlangıçtı. Belki de doğru soru bu değildi.
Belki doğru soru şuydu:
“Ben neyi gerçekten istiyorum ve bunun için ne kadar ileri gidebilirim?”
O an şunu fark ettim: başarısızlık bir bitiş değilmiş. Sadece daha uzun bir yolun başlangıcıymış.
İçimde Kalan Cümle
Eve döndüğümde defterimi açtım. Uzun süre yazmadım.
Sonra tek bir cümle yazdım:
“Ben bu yolu bırakmıyorum.”
Altına bir şey daha eklemedim. Gerek yoktu.
Çünkü bazen en güçlü kararlar, en kısa cümlelerde saklıdır.
Ve o gece Kayseri’de rüzgâr biraz daha sert esti ama içimde garip bir şekilde ilk kez yumuşadı.
Tavsiye Ettiğimiz İçerik: Şeker 400 olursa ne yapmalı ?